Interview met Diggy Dex

Verhalen Vanuit De Sofa kwam 2 jaar geleden uit. Wat heb je tussen nu en toen allemaal gedaan?

Ik heb Mayonaise Voor De Ziel gemaakt, opgetreden, workshops gegeven. Ik ben afgestudeerd. Ik deed een studie (organisatie & management) aan de VU, dat is de reden dat ik in eerste instantie naar Amsterdam ben verhuisd. Die studie ben ik begonnen in 2000, toen woonde ik nog in Amersfoort. Die studie heb ik vorig jaar eindelijk afgemaakt. Ik ben nu een jaar lang volledig met muziek bezig. Ik heb nog 1 dag per week een baantje erbij voor de huur, maar verder is het alleen muziek eigenlijk.

'Op Het voelt zo' zeg je “Bovendien heb ik een hekel aan normaal werk. Ambtenaren moeten er ook zijn, maar is niks voor mij." Je bent dus professioneel muzikant?

Het is sowieso lastig in Nederland om als muzikant, zeker als rapper, ervan te leven. Je moet er ook dingen naast doen. Daarom doe ik ook workshops. Met die line bedoel ik het volgende: Als je een baan hebt, waar verder niks mis mee is, houd je weinig energie en tijd meer over voor je muziek. Als je dan thuis komt ben je gaar, of wil je weer eens met iemand chillen. Dan ben je een paar maanden verder en heb je 1 of 2 tracks gemaakt.

Er zijn ook artiesten die in een uurtje een track kunnen maken. Doe jij er langer over?

In de kern doe ik er niet heel lang over. De basis heb ik vaak in een half uur. Dan komt het schaven, en dat is het meeste werk.

Dat is ook voor de helft door Skiggy Rapz gebeurd.

De helft komt van mij, de helft van hem. Hij heeft ook alle mixes van mijn producties gedaan. Je maakt een beat, en dan hoor je al gauw of het iets gaat worden of niet. Dan ga je fine-tunen. Dan ga je lyrics schrijven, een verse ofzo. En dan kan er altijd iets beter. Dat is gewoon een proces dat wat tijd kost. Je neemt het op, en dan ga je weer dingen veranderen. Langzaamaan werk je aan dat ding, en dan heb je een liedje.

Je hebt het net al over de term proces. 'Proces' is ook de titel van een track op je album. En daarin zeg je: "We doen het voor voor de mensen, we doen het voor de mens in onszelf.” In hoeverre maak je muziek voor jezelf, en in hoeverre maak je het voor je publiek?

In eerste instantie doe ik het voor mezelf. Dat is ook wel een vereiste als muzikant, dat je het leuk vind om te doen. Als je het niet leuk vind begin je er ook niet aan. Op een gegeven moment merk je wel dat mensen het gaan luisteren, en dat is tof. Maar in eerste instantie maak je wat je zelf leuk vind. Op een gegeven moment weet je ook wel wat mensen van je verwachten.

Je hebt op je album ook de track Doe Alsof. Daar krijg ik wel het idee dat je het je soms wel aantrekt wat mensen over je muziek zeggen. Hoe persoonlijk is dat?

Ik vind het gewoon dom als mensen oordelen over dingen die ze helemaal niet kennen. Als ze mij niet kennen, of dingen gewoon snel aan de kant schuiven. Dat vind ik wel kwalijk. Als mensen naar me toekomen, ze hebben het geluisterd, en ze vinden iets niet tof... Cool, dat is dan gewoon je smaak.

Ik zeg in die track ook dat de scene bestaat uit groepen vrienden. Dat is ook zo, en daar doe ik zelf natuurlijk ook aan mee. Je hebt je mensen om je heen met wie je cooler bent dan met anderen.

Het is wel zo, iets dat de doorsnee hiphop luisteraar zich misschien niet helemaal beseft, dat de muziek die je te horen krijgt voor een groot deel gemarket is. Dat maakt verder ook niet uit, want dat gebeurt in elke muziekstroming. Dingen als Kempi, daar zit een fokking machine achter, je wordt helemaal doodgegooid met die shit. Het is toffe muziek, daar niet van. Maar als dat er niet zou zijn dan zou het minimaal de helft minder impact hebben.

En dat is iets waar ik in die track enigszins kwaad om word. En ook dat ik het idee heb dat sommige mensen me niet helemaal serieus nemen, puur vanwege 1 liedje of hoe ik eruit zie. En dat vind ik jammer, heel nep ook. Met het nieuwe album is het ook zo. Dan luisteren mensen 1 track, of een snippet ofzo. En dan komen ze weer met dingen als "Ja, hij is een studentenrapper bla bla bla.\” Ik heb het daar ook op het album over, dat ik daar de draak mee steek en dat ik dat zelf ook wel inzie en daar antwoord op geef. Dan heb je dus duidelijk die shit niet geluisterd. Maar aan de andere kant, dat hou je altijd, weet je.

Er staat ook een best persoonlijke track op je album, 'Gescheiden Wegen', met de line: "Ik kwam er achter dat je meer bent dan een vader. Een mens van vlees en bloed die ook fouten kan maken ". Hoe makkelijk is het, zeker met reacties van mensen die je net hebt beschreven, om heel persoonlijk uit de hoek te komen.

Daar heb ik niet zoveel moeite mee naar mn publiek toe. Ik vind het van iets tofs getuigen als mensen je daar deelgenoot van maken. Muziek is gewoon een gevoel, een momentopname, en dat wil ik delen met andere mensen.

Ik vond het wel moeilijk om die track aan mn ouders te laten horen, omdat het vrij dichtbij staat natuurlijk. Ik heb het er nooit heel erg over gehad.

Wat vonden je ouders van die track?

Ze vonden het mooi. Mn vader vond het wel toching en eerlijk. Dat is wel tof. Je hoeft het ook niet te doen als artiest. Dan zeg je: "Mijn prive dingen zijn voor mij." Maar ik vind het wel tof om naar een artiest te luisteren die ook echt iets te vertellen heeft.

Je zegt ook "Wat wil je mensen gaan vertellen als je niks met ze wil delen."

Ja precies. Teksten vol met 'ik-smoke-jonko-op-de-straathoek' kan ik niet een heel album naar luisteren, ook al is je flow nog zo tof. Bijvoorbeeld iemand als Sticks ofzo, daar kan ik niet een heel album naar luisteren. Samen met Rico, als Opgezwolle, vind ik het wel weer tof. Maar ja man, ik weet niet.... Het gaat voor mijn gevoel de hele tijd een beetje over hetzelfde. Rollen met je neven, jointje klappen en een shoarmaatje eten. Dat heb ik na een paar tracks wel weer gehad. Het is wel tof wat hij doet, en hij maakt dope shit. Maar ik vind het zelf weer doper als je met gevarieerdere shit komt.

Rond de release van je eerste album zei je dat je weinig features wilde doen. Het was je eerste album, en als solo-debuut wilde je wel veel zelf doen. Maar bij het tweede album heb je eigenlijk ook heel weinig gasten. Alleen Skiggy eigenlijk.

Ja klopt. Dat is zo gegroeid. Ik zit nu gewoon achter mijn computer tracks te maken. Dan denk ik niet van "goh, dan moet ik nu maar eens die of die gaan bellen." Daar denk ik dan gewoon niet aan.

Ben je er na DAC ook gewoon even klaar mee om met een hoop mensen tracks te maken?

Ook dat ja. Zo'n collabo is altijd veel werk. Opbellen en sporen sturen, "ow kut, het is niet tof, kom weer een keer langs." Er zijn overigens wel een hoop goede rappers met wie ik zou willen werken ofzo. Raymzter ofzo, dat is wel een van mijn favoriete rappers.

Volgens mij noemde je ook ergens RBDjan en MiniThug. Die rappen wel over andere dingen.

Ze rappen over andere dingen, maar ik vind ze wel heel fris enzo. MiniThug vind ik echt gruwelijk, hoe hij het brengt. Als ik zijn tracks opzet voel ik echt een soort energie pompen. Dat heb ik bij Kempi bijvoorbeeld weer helemaal niet. Terwijl die toch wel, ik zeg het nu een beetje zwartwit, in hetzelfde hokje is te plaatsen. Maar bij Mini digg ik dat dan wel weer heel erg, en bij Kempi dan weer niet. Ik weet ook niet waarom dat is, maar ik vind MiniThug echt een van de beste rappers van Nederland.

Denk je dat je serieus ook een track met hun zou kunnen maken? Dat je de content van je lyrics en andere dingen op elkaar zou kunnen afstemmen?

Dat denk ik wel. RBDjan heeft een andere mindstate en rapt over andere dingen dan ik. Maar er zijn genoeg dingen die zouden kunnen. Hij kan ook wel verder gaan dan ik-sta-op-de-hoek enzo. Dat lijkt me juist een uitdaging om die dingen samen te laten komen, dingen die je niet verwacht ofzo. Het zou logischer zijn als ik een track zou doen met Jiggy Dje.

Speaking of Jiggy... Toen ik je album op luisterpaal checkte vond ik jullie stijl wel op elkaar lijken. Verbaast dat je?

Ik kan me dat wel voorstellen. Het is niet heel vreemd. Ik was vorige week bij een show van Def P, en die zei: "Ik vind het allemaal heel tof, alleen ik vind heel DAC op elkaar lijken. Ik weet nooit wie wie is." Dat verbaast mij wel. Bij Jiggy en mij kan ik het nog wel voorstellen. Maar Wudstik is weer heel anders. Maar ik vind het wel grappig. In mijn hoofd zie ik ons (Jiggy Dje/Diggy Dex) als hele verschillende rappers qua stijl ,muzieksmaak en beatkeuze. Maar mensen zien dat wel als een geheel ofzo. Maar als je even snel luistert en wat dingen naast elkaar legt kan ik het me wel voorstellen.

Je hebt ook de helft van de beats voor je album gemaakt. Even voor de producers onder ons, wat voor gear heb je staan?

De enige gear die ik gebruik bij het maken van beats is Fruityloops en Cool Edit. Ik ben wel heel sample-based altijd. Ik knip mn samples altijd op. Of nou ja... Die sample van Edith Piaff (Dezelfde Spijt) duurt echt 5 seconden ofzo. Maar als het lekker klinkt klinkt het lekker. Dan heb ik zoiets van "Fuck it, ik ga het gewoon doen." Later, als ik bij Skiggy ben, dan kijken we nog wel voor een live baslijntje eronder.

Doe je dat zelf, of laat je dat doen door Skiggy?

Nee, dat niet. Ik speel opzich wel gitaar, maar Skiggy speelt beter. Hij speelt ook beter bass en keys. Dus dat laat ik dan door hem doen. Voor dit album valt het wel mee overigens, wat er onder is gezet aan live instrumentatie.

Ben je ook van plan om binnenkort zelf je beats te gaan mixen? Dat heb je nu door Skiggy laten doen.

Dat denk ik niet. Skiggy heeft ten eerste veel meer ervaring dan ik, en ten tweede gewoon betere gear. Voordat je op zijn level van gear zit ben je ook wel weer €10.000,- verder.

Maar heb je ook ambities om voor andere mensen te gaan produceren?

Ja, dat wel. Ik heb op het album van Engel 3 tracks geproduceerd. Ook die zijn niet gemixed door mij. Ik vind dat wel interessant om te doen, maar merk dat naar mate je daar meer mee bezig bent, de focus minder komt te liggen op het rappen. Ik heb dat wel redelijk in de vingers ofzo, maar ik wil daarin wel blijven ontwikkelen. Er gaat veel tijd in zitten, maar ik vind het heerlijk om beats te blijven maken. Je werkt van 0 tot 100 in 1 keer, en dat is wel dope.

Nu het creatieve proces voorbij is (m.b.t. Mayonaise Voor De Ziel), moet je ook je product gaan pushen om van je muziek te kunnen leven. Hoeveel tijd besteedt je aan het randgebeuren, en hoe ervaar je dat?

Het is voor je eigen product. Daarom heb ik er ook voor gekozen om het in eigen hand te hebben. Marcus & Heinz Music is een onderdeel van Marcus & Heinz. Ik regel echter wel het meeste, samen met een andere jongen. Bellen, mailen, dat soort shit. En dat is uiteindelijk wel veel werk. Het is leuk om te doen, ook omdat je erachter komt hoe dat nou precies werkt. Daardoor leer je wat van dat segment van de muziek industrie. Dat je een mail stuurt naar iemand van de Telegraaf. Dan mailt hij niet terug, en dan bel je hem met een mooi verhaal, dan vinden ze het toch wel interesant. Alleen ben je dan wel weer een halve week verder, met belletjes en het heen en weer sturen van mailtjes. Uiteindelijk bouw je een soort van netwerkje op, en dat is ook wel weer een investering. Die dude van de Telegraaf bijvoorbeeld schrijft dan een recensie. Volgend album weet hij nog steeds van "Hey, Diggy Dex. Het was vet." Het is leuk om uit te vinden hoe dat werkt. Omdat het je eigen ding is ben je heel erg gedreven om het een succes te maken.

Het laatste nummer op je album heet 'Dezelfde Spijt'. Daar zeg je: "Ik kan niet zeggen dat ik nergens spijt van heb. Ik had veel dingen anders willen doen, maar ja die tijd is weg." Als je in je carriere iets uit mag kiezen wat je anders had gedaan, wat zou dat dan zijn?

Dan had ik niet gekozen voor die studie. Dan had ik me gewoon ingeschreven voor een muziekopleiding, de Rock Academie ofzo. Ik ben wel blij dat ik nu een diploma heb, misschien een beetje een luxe om dat te zeggen. Achteraf had ik liever dat andere willen doen, maar misschien had ik daar dan nu ook weer spijt van gehad. Je kunt altijd wel terugkijken. Als ik nu weer 18 zou zijn zou ik een hoop dingen anders doen, maar ja dat kan niet. Het gras is altijd groener bij de buren.